Kolonialisme& Imperialisme

Imperialisme en kolonialisme wordt in het algemeen uitsluitend toegedicht aan Europeanen en Amerikanen en van de rest van alle culturen in de wereld heeft men doorgaans nogal een romantisch beeld. Dat wereldbeeld klopt niet helemaal, al zijn “wij” (het westers kolonialisme) wel een van de “laatste” uit een lange reeks. Opkomende en ondergaande culturen door de eeuwen heen, hier een beknopte selectie van, vaak onbekende, oude en nieuwe opkomende culturen en hun vormen van kolonialisme of militaire expansie cq imperialisme.

Mesopotamië: De oudste bekende beschaving.

Mesopotamië 4000 tot 539 vC(Grieks voor: tussen de rivieren) of Tweestromenland, (Aramees: Beth Nahrin ܒܝܬ ܢܗܪܝܢ), (Arabisch: بلاد مابين النهرين, Bilad ma bayn Al-Nahrayn of بلاد الرافدين, Bilad ar-Rafidayn) is het gebied rond de rivieren Tigris (ca. 1900 km) en Eufraat (ca. 2800 km lang). Het vormt het kerngebied van de huidige staat Irak en besloeg verder het noordoosten van het huidige Syrië en delen van Turkije. Het was in nauw contact met Elam in huidig Iran en Dilmun, het huidige Bahrein.

Gebied van Mesopotamië

Babylonië

Babylonië of het Babylonische Rijk was een koninkrijk in Mesopotamië van 1800 v.Chr. tot 539 v.Chr. Daarnaast wordt de term ook wel geografisch gebruikt om zuidelijk Mesopotamië aan te duiden, waarbij het noordelijk deel dan veelal als Assyrië wordt aangeduid. Het zuidelijk deel van Babylonië wordt op zijn beurt soms aangeduid als Soemer en later als Chaldea.

Assyrische Rijk.

Het Assyrische Rijk of kortweg Assyrië was een rijk dat bestond tussen 2000 v.Chr. en 609 v.Chr. De Assyriërs veroverden het Rijk vanuit hun kerngebied rond de stad Aššur (of Assoer) in Mesopotamië, hoewel Aššur niet altijd de hoofdstad geweest is. Onder Shamshi-adad I was het Šubad-Enlil en vanaf Sennacherib werd Ninive de hoofdstad. Op het hoogtepunt van hun macht besloeg het Assyrische Rijk Mesopotamië, de Levant en het Oude Egypte.

Indo-Europeanen.

De Indo-Europeanen (verouderd: Indo-Germanen en Indo-Ariërs) waren een prehistorisch volk en sprekers van het Proto-Indo-Europees. Daarmee staan ze tot op zekere hoogte genetisch, maar vooral cultureel en zeker taalkundig aan de basis van het huidige Indo-Europese cultuurgebied, waar Indo-Europese talen gesproken worden. Over de datering en lokalisering van het oervolk bestaat discussie. De prominentste opvattingen plaatsen de Indo-Europeanen in de Pontische steppe in het vijfde en vierde millennium v.Chr., of in Anatolië in het negende en achtste millennium v.Chr.

De vermoedelijke Indo-Europese expansie tussen 4000 en 1000 v.Chr. volgens de Koerganhypothese.

Griekse kolonisatie. De Grieken voor de tijd van Alexander.

Rond 1200 v.Chr. maakte het antieke Griekenland deel uit van een samenhangend cultuurgebied dat volop in ontwikkeling was en dat zich uitstrekte van Indië tot aan het westelijke Middellandse Zeegebied. Op dit hoogtepunt van de bronstijd liepen er handelsroutes van Brittannië tot ver in Azië. Een Egyptische farao kon begraven worden met om zich heen kruiken uit Mesopotamië, olijfolie uit Cyprus, cederhout uit Libanon en bronzen voorwerpen die tin uit Wales bevatten. Het was de tijd van de Hethieten, de Minoïsche stierspringers op Kreta en de ‘paleiscultuur’ van het Myceense Griekenland, een wereld die zou voortleven in de legendes over Hercules en Helena van Troje. Deze wereld was ontwikkeld, verfijnd, welvarend – en ten dode opgeschreven.

Het noodlot dat toesloeg was verschrikkelijk en het is nog steeds onbegrepen. In de jaren tussen 1050 en 1000 v.Chr. werden vrijwel alle steden van enig belang in de antieke wereld geplunderd en verwoest. Zelfs het machtige Egypte, met zijn natuurlijke verdedigingslinies van zee en woestijn, werd op grote schaal belaagd door de Hyksos, de zeevolkeren, en onder die druk verviel het land bijna tot anarchie. De Hethietische en de Minoïsche beschaving, die niet zulke sterke natuurlijke grenzen hadden, werden van de aardbodem weggevaagd. De handel stortte ineen, bevolkingsaantallen liepen dramatisch terug en in het westelijke Middellandse Zeegebied begon een ‘donkere periode’ die meer dan tweehonderdvijftig jaar geduurd heeft.

https://historiek.net/grieken-kolonisatie-philip-matyszak/81815/

Alexander de Grote.

Alexander de Grote, ook bekend als Alexander III of Alexander van Macedonië, (geboren 356 vC, Pella, Macedonië [ten noordwesten van Thessaloníki, Griekenland]-overleden 13 juni 323 vC, Babylon [bij Al-Ḥillah, Irak]), koning van Macedonië (336-323 vC), die het Perzische rijk ten val bracht, de Macedonische wapens naar India bracht en de grondslagen legde voor de hellenistische wereld van territoriale koninkrijken. Al tijdens zijn leven was hij het onderwerp van fabelachtige verhalen, later werd hij de held van een grootschalige legende die slechts een oppervlakkige gelijkenis vertoont met zijn historische loopbaan.

Zijn leven:

Hij werd geboren in 356 v. Chr. te Pella in Macedonië, als zoon van Filips II en Olympias (dochter van koning Neoptolemus van Epirus). Van zijn 13e tot zijn 16e jaar kreeg hij les van Aristoteles, die hem inspireerde tot belangstelling voor filosofie, geneeskunde en wetenschappelijk onderzoek, maar hij zou later verder komen dan het bekrompen voorschrift van zijn leraar dat niet-Grieken als slaven moesten worden behandeld. Toen hij in 340 tijdens Filips’ aanval op Byzantium de leiding kreeg over Macedonië, versloeg Alexander de Maedi, een Thracisch volk. Twee jaar later voerde hij het bevel over de linkervleugel in de Slag bij Chaeronea, waarin Filippos de geallieerde Griekse staten versloeg, en toonde hij persoonlijke moed door de Heilige Band van Thebe, een elite militair korps bestaande uit 150 paar geliefden, te breken. Een jaar later scheidde Filippos van Olympias, en na een ruzie op een feest ter ere van zijn vaders nieuwe huwelijk vluchtten Alexander en zijn moeder naar Epirus, en Alexander ging later naar Illyrië. Kort daarna verzoenden vader en zoon zich en keerde Alexander terug, maar zijn positie als erfgenaam kwam in gevaar.

https://www.britannica.com/biography/Alexander-the-Great

https://historiek.net/grieken-kolonisatie-philip…/81815/

Romeinse Rijk.

Het Romeinse Rijk

Het begin van de Europese geschiedenis wordt gedomineerd door de roemrijke overheersing van de Romeinen. Het Romeinse Rijk dat zij bouwden was groots en doordrenkt met de Romeins-Griekse cultuur, die tot op de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten. Toch was het rijk niet vrij van interne conflicten en periodes van instabiliteit en verval, die uiteindelijk de ondergang van de Romeinse overmacht betekenden. Op deze pagina kun je meer lezen over het Romeinse Rijk.

Intussen waren de Romeinen begonnen aan hun expansie. Onderworpen Italiaanse volkeren kregen vaak ook het Romeins burgerrecht, wat het makkelijker maakte om opstanden te onderdrukken. Uiteindelijk had Rome heel Italië in handen en was de stad een grootmacht in het westen van de Middellandse Zee aan het worden. Het zou hier echter niet bij blijven. Zo lukte het Rome ook om haar grote tegenmacht in het Middellandse Zeegebied te verslaan: de stad Carthago, die in het huidige Tunesië lag. Na drie Punische Oorlogen lukte het Rome om Carthago verpletterend te verslaan. Hierna maakten de Romeinen al snel de Middellandse Zee tot ‘mare nostrum’ (onze zee).

Nadat het Romeinse Rijk op zijn hoogtepunt was geweest, brak er al snel een periode van verval aan. Het immens grote rijk was niet meer goed bestuurbaar. Ook werd het rijk geteisterd door een epidemie, wat grote gevolgen had voor de economie en het leger. De financiële problemen groeiden en ook de druk op de grenzen nam toe. Vooral van 235 tot 285 na Christus verkeerde het Romeinse Rijk in chaos. In slechts 50 jaar tijd waren er meer dan 30 keizers, die vaak door hun legertroepen naar voren geschoven waren en door dezelfde troepen vermoord werden als er ontevredenheid heerste. Daarnaast waren er veel burgeroorlogen en opstanden. Deze periode van verval werd gestabiliseerd door keizer Diocletianus, die zichzelf ‘dominus et deus’ (keizer en god) noemde. Het late keizerrijk wordt daarom ook wel het Dominaat genoemd. Het was een periode waarin de keizers vergoddelijkt werden en er in het rijk drastische hervormingen werden doorgevoerd.

Beknopte geschiedenis van het Romeinse rijk

Attilla de Hun. Vandalen.

Attila de Hun (r. 434-453 CE) was de leider van het oude nomadenvolk bekend als de Hunnen en heerser van het Hunnenrijk, dat hij oprichtte. Zijn naam betekent “Kleine Vader” en was volgens sommige historici wellicht niet zijn geboortenaam, maar “een term van genegenheid en respect die hij bij zijn toetreding kreeg” (Man, 159). Deze naam was synoniem met terreur onder zijn vijanden en de bevolking van de gebieden waar zijn legers doorheen trokken. De invallen van Attila in de gebieden van Germanië dreven de bevolking over de grenzen van het West-Romeinse Rijk en droegen bij tot het verval ervan in de late 5e eeuw na Christus. Vooral de toestroom van de Visigoten en hun latere opstand tegen Rome worden beschouwd als een belangrijke oorzaak van de val van Rome. De Visigotische overwinning op de Romeinen in de Slag bij Adrianople in 378 CE was een gebeurtenis waarvan het Romeinse leger nooit volledig herstelde. Bovendien moedigde die overwinning de Hunnen aan om samen met de Visigoten (hun vroegere tegenstanders) Romeinse gebieden te plunderen. De schijnbare zwakte van Rome zette Attila, toen hij leider van de Hunnen werd, ertoe aan verdragen te sluiten en te verbreken (zoals het Verdrag van Margus in 439 n.C.) zonder vrees voor gevolgen, en zijn grootschalige vernietiging van Romeinse steden en dorpen stuitte meestal op weinig of geen verzet, waardoor het duidelijk werd dat het Romeinse leger niet langer de onoverwinnelijke strijdmacht was die het ooit was geweest.

Mohammed en de islam.

Het begin.
In het jaar 630 van onze jaartelling was er nog geen islam. Nog geen honderd jaar later was het gebied op de kaart hieronder veroverd door de milities van Mohammed en zijn opvolgers, gearabiseerd en onder islamitisch beheer gebracht,

Foto: Veroveringen door Mohammed en zijn opvolgers. De vorming en expansie van het Kalifaat vanaf ca. 640nC onder: I Mohammed. II Aboe Bakr. III Omar. IV Uthman.

HOE ARABIEREN IN HET NOORDEN VAN AFRIKA ZIJN GEKOMEN

De Arabische slavernij was al meer dan 700 jaar voor de Europese trans-Atlantische slavenhandel in Afrika begonnen. De slavenhandel begon toen de Arabieren in de 7e eeuw na Christus voor het eerst Noord-Afrika binnenvielen. De eerste Arabische toegang tot Afrika verliep via Egypte. Een Arabische militaire generaal genaamd generaal Amir Aben Alas viel Egypte binnen in december 639 na Christus. Amir had Egypte met succes veroverd en ging verder en veroverde andere plaatsen zoals Tunesië en het westen van Libië. Toen deze gebieden eenmaal volledig door de Arabieren waren veroverd, legden zij in alle gebieden die zij bezetten en controleerden een tribuut op van 360 slaven. Met deze islamitische slavenhandel in Afrika werden de Noord-Afrikanen door hun Arabische slavenmeesters geïslamiseerd.

Van alle vormen van kolonialisme en militaire expansie was die van de islam de meest langdurige, ingrijpende en wreedste. De enige religie met een religieus gedreven politieke veroveringsideologie.

Waarom de islam anders is.

Thereligionofpeace.com

1400 jaar islam, 270 miljoen doden..

Islamitische Rijk rond 1200 nC tevens het doel van ISIS

Sjeltsjoekse Rijk.

De Seltsjoeken, ook Seltsjoekse Turken, Seldschuk-Turken of Seldschuqen ( Turkse Selçuklular, Perzische سلجوقيان Saldschughiyan, DMG Salǧūqiyān, Arabisch سلجوق Saldschuq, DMG Salǧūq, pl.السلاجقة as-Saladschiqa, DMG as-Salāǧiqa ) waren een Turkse prinselijke dynastie die heerste van 1040 tot 1194, die het rijk van de Grote Seltsjoeken stichtte, dat zich uitstrekte over Centraal-Azië, Iran, Irak, Syrië, Anatolië en delen van het Arabische schiereiland en zijn hoogtijdagen rond 1047 en 1157 hadden.

Sommige Seltsjoekse prinsen regeerden over het hele Grotere Seltsjoekenrijk, andere gebieden zoals Kerman en Syrië (tot het begin van de 12e eeuw) of Anatolië ( Sultanaat van Rum tot het begin van de 14e eeuw).

De Seltsjoeken waren soennitische moslims en begonnen de Turkse verovering van Anatolië met hun overwinning in de Slag bij Manzikert in 1071.

https://no-regime.com/ru-denl/wiki/Seldschukenreich

Mongoolse Rijk.

De legendarische Mongoolse leider Genghis Khan (1162-1227) is vandaag de dag beroemd vanwege de oprichting van het grootste rijk in de geschiedenis. Hij was een meedogenloze moordenaar, maar ook een briljante militaire vernieuwer die het “geef je over of sterf” beleid voerde.
Hij en zijn zonen versloegen volkeren van de Adriatische tot de Stille Oceaan en bereikten het moderne Oostenrijk, Finland, Kroatië, Hongarije, Polen, Vietnam, Birma, Japan en Indonesië. Op hun hoogtepunt beheersten de Mongolen tussen 11 en 12 miljoen aaneengesloten vierkante kilometers, een gebied ongeveer zo groot als Afrika.

Meer info en een animatie op:

Hoe de Mongolen een wereldrijk stichtten

Noors imperialisme, Vikingen..

790-1100 nC.

“Helmen met hoorns. Vervaarlijke schepen. Nietsontziende oorlogvoering. Wie meer te weten wil komen over de Vikingen, Scandinavische zeevaarders die berucht waren om hun verre rooftochten in onbekende landen, zal ongetwijfeld op allerlei stereotypen en misvattingen stuiten. Wie waren deze maritieme ontdekkingsreizigers werkelijk en moeten we ze eigenlijk wel Vikingen noemen?

De term ‘Vikingen’ is omstreden en werd oorspronkelijk niet gebruikt als omschrijving van een volk maar van activiteiten als ontdekkingsreizen, plundertochten en piraterij. Nadat het woord ‘Vikingen’ in het negentiende-eeuwse Engeland opnieuw werd geïntroduceerd, werd de term steeds vaker gebruikt voor de Scandinavische zeevaarders die zich ver buiten hun grenzen waagden om onbekende landen te verkennen en te plunderen, en die zich tussen 790 en 1100 definitief in die gebieden begonnen te vestigen. De rooftochten waren offensief en vaak gewelddadig. Rond 790 na Chr. begonnen Scandinavische piraten richting het zuiden te varen en de grotendeels onbeveiligde kloosters in Engeland, Schotland en Ierland te plunderen. Het was het begin van een nieuw tijdperk van Zweedse, Noorse en Deense veroveringen. Over de precieze oorzaak van deze rooftochten wordt onder historici nog altijd gedebatteerd, maar het gebrek aan huwbare vrouwen, de behoefte aan slavenarbeid of het uitbreiden van handelsnetwerken kunnen allemaal een rol hebben gespeeld”.

https://www.nationalgeographic.nl/geschiedenis-en-cultuur/2019/09/wie-waren-de-vikingen

Ottomaanse Rijk.

In drie afleveringen van 52 minuten behandelt BBC-presentator Rageh Omaar in de docu-serie “Ottomanen. De moslimkeizers van Europa” (B-Motion, 2014), de enerverende geschiedenis van het Ottomaanse Rijk. Duidelijk wordt hoe de Ottomanen vanaf 1300 snel hun macht konden uitbreiden én hoe het Ottomaanse Rijk in de twintigste eeuw ten onder ging aan druk van buitenaf.

Abdülhamit II

Het eerste deel van de documentaire gaat over de snelle opkomst van het Ottomaanse Rijk. Hier is te zien hoe een groep nomaden uit het huidige Turkije de macht kon grijpen en een rijk opbouwde dat zich uitstrekte van het huidige Sarajevo tot aan Jeruzalem, Caïro, Mekka en Medina. Feitelijk een rijk dat op drie continenten regeerde. In Deel 2 staat het contrast centraal tussen twee zeer verschillende sultans, namelijk Suleiman de Grote uit de zestiende eeuw en Abdoel Hamid II uit de negentiende eeuw. De eerste sultan stichtte een groot en stabiel Ottomaans Rijk, terwijl de tweede leidsman te maken kreeg met desintegratie en onrust. Ten slotte wordt in het derde en laatste deel ingegaan op de teloorgang van het Ottomaanse Rijk vanaf de negentiende eeuw en de gevolgen die deze ineenstorting – en wat daarna gebeurde – hebben gehad voor het huidige Europa en het Midden-Oosten.

Eind dertiende eeuw woonde in de regio rond de stad Sögüt – gelegen tussen het huidige Istanboel en Ankara in het Aziatische deel van Turkije -, een groep nomaden die als krijgers in dienst waren van de moslimheersers in Bagdad. Ze waren islamitisch en vochten met andere stammen in hun regio om de suprematie. Sögüt was van 1299-1335 de eerste hoofdstad van het Ottomaanse Rijk, zo genoemd naar de eerste leider Osman I.

Onder Osman I behaalden de Ottomanen in 1301 de eerste overwinning op het verzwakte christelijke Byzantijnse Rijk, waarna andere stammen uit de regio zich bij hen aansloten. Daarna groeide het rijk razendsnel: Otmans zoon Orhan veroverde in 1326 de Byzantijnse stad Bursa aan de Bosporus, die al snel tot nieuwe hoofdstad gebombardeerd werd, waarna in 1365 de eerste Europese stad, Edirne, ingenomen werd en de Ottomanen Bulgarije en Griekenland introkken. De weg naar Europa lag open voor de Ottomanen.

De kathedraal Hagia Sophia werd omgeturnd tot een moskee, meteen op de eerste vrijdag na de overwinning, wat aangaf dat naast territoriale aspiraties ook religie een rol van formaat speelde bij de Ottomanen. Wel was Mehmet II religieus gezien relatief tolerant: andere religies hadden vrij spel, maar aan christenen en Joden werd daarentegen wel een hogere belasting opgelegd. Daarbij, dat werd als belastender ervaren, roofden de Ottomanen christelijke jongens om werk te verrichten voor in het Rijksbestuur of het leger – zij werden gedwongen bekeerd – terwijl er ook concubines geworven werden uit de lokale christelijke bevolking, die als slavinnen moesten zorgen voor de troonsopvolging in een later geslacht.

Suleiman de Grote

Met name in het huidige Servië, waar de Ottomanen Sarajevo in handen hadden, leidden de praktijken van islamitische Turken die de jeugd ontvoerde en gedwongen bekeerde tot enorme woede onder de plaatselijke bevolking. Dit soort religieuze spanningen op de Balkan, vermengd met etnische tegenstellingen, broeide nog eeuwenlang door en kwam bijvoorbeeld ook aan de oppervlakte in de Bosnisch-Servische Oorlog van 1992-1995

Al voor de val van de Byzantijnse hoofdstad Constantinopel in 1453 weten de Ottomanen grote delen van de Balkan te veroveren, daarbij gebruik makend van de onderlinge verdeeldheid in het versplinterde gebied dat grotendeels beheerst wordt door feodale landeigenaren. Serven en Ottomanen raken slaags. In 1389 vindt de cruciale slag plaats op het Merelveld (Kosovo Polje). De slag eindigt onbeslist, maar Servië blijft verzwakt achter. Daarop volgt de verovering door de Ottomanen van Bulgarije. Ook de Peloponnesos, Bosnië en Herzegovina valt dit lot ten deel. Het christelijke mini-imperium van Trebizonde aan de noordkust van Klein-Azië – ontstaan tijdens de vierde kruistocht aan het begin van de veertiende eeuw – wordt toegevoegd aan het Ottomaanse rijk net als diverse eilanden als Rodos, Cyprus en Kreta.

In de loop van de veertiende en vijftiende eeuw veroveren de Ottomaanse sultans grote delen van de Balkan. Onder invloed van een interne verzwakking van het imperium en de van uit het westen geïmporteerde nationalistische denkbeelden, ontstaan er aan de noordgrens van het Ottomaanse rijk in de negentiende eeuw enkele natiestaten die niet alleen een bedreiging vormen voor de Ottomanen, maar ook elkaar naar het leven staan. De Balkanoorlogen van 1912-1913 vormen de opmaat naar de Eerste Wereldoorlog.

Russisch kolonialisme en imperialisme..

Wie denkt dat Groot Rusland altijd al heeft bestaan vergist zich. Rusland was niet altijd een grootmacht, jarenlang heersten de Mongolen er en pas toen dit volk zwakker werd kwam de Russische expansie op gang. Rusland heeft zijn enorme omvang aan zijn zwakke buren te danken. Het rijk begon in Moskou, dat in 1325 het centrum van een grootvorstendom werd. Maar een grootmacht was het toen nog niet, want de Mongolen waren er net als in de rest van Oost-Europa de baas. In 1480 was het Aziatische ruitervolk zo verzwakt dat de Moskovieten zich los konden rukken. Onder grootvorst Ivan III werd een aantal buurstaten ingenomen die verzwakt waren door interne strijd. Ivan de Verschrikkelijke werd in 1547 tsaar, keizer, van alle Russen, en zijn rijk breidde zich snel naar het oosten uit. Zwakkere Tataarstaten werden onderworpen, en de weg voor uitbreiding naar Siberië lag open. 100 jaar later bereikten Russische kolonisten de Stille Oceaan.

Russische Revolutie

De Russische Revolutie was een grootschalige omwenteling in het keizerrijk Rusland tijdens de eerste decennia van de twintigste eeuw. Bij de Februarirevolutie in 1917 werd de tsaar afgezet en vervangen door de Voorlopige Regering.

Hierna volgde een volgende omwenteling, de Oktoberrevolutie. De Voorlopige Regering werd hierbij vervangen door een bolsjewistische (communistische) regering. Dit alles onder leiding van Vladimir Lenin.

Hierna brak er een burgeroorlog uit tussen de ‘Roden’ en de ‘Witten’.  Dr Roden bestonden uit bolsjewieken en communisten.  Bij de Witten hoorden de liberalen, mensjewieken, sociaal-revolutionairen en Russische adel. Deze burgeroorlog duurde tot 1921. Uiteindelijk wonnen de Bolsjewieken. Op deze manier had de revolutie de weg vrijgemaakt voor de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken (USSR).

De Russische Revolutie was een van de meest ingrijpende gebeurtenissen van de twintigste eeuw. De bolsjewieken streefden naar een totale herstructurering van maatschappij en economie. Het was hun bedoeling een wereldrevolutie tot stand te brengen. De inval van Duitsland bracht de jonge socialistische staat een zware slag toe met vele miljoenen slachtoffers.

Na WOII met de verovering op de Nazi’s volgde een nieuwe golf van expansie. Stalin heeft in 1945 bij de conferentie van Jalta d.m.v. zware druk en intimidatie op de geallieerden een groot deel van Europa ingelijfd.

Het grootste naoorlogse propagandasucces van de Sovjetunie was dat ze werd gezien als “kampioen van de dekolonisatie”. Dat, terwijl het gewoon een voortzetting was van de expansie van het Russisch Rijk: Vladivostok is net zo min Russisch als Bali. Bron:

https://historianet.nl/maatschappij/geschiedenis-van-rusland/hoe-werd-rusland-zo-groot

De naoorlogse expansie van Rusland:

De angst voor het communisme was groot, en terecht, achteraf. Vorige eeuw meer dan 100 miljoen doden dankzij de leer van Marx. Na de Cubaanse revolutie van 1959 werd ook de actieve bestrijding van gewapende volksbewegingen een onderdeel van de Amerikaanse inspanningen voor ‘vrede’ en ‘democratie’ in de regio. In het kader van de strijd tegen het communisme, dat zich na de oorlog als een olievlek had uitgebreid. Korea, Vietnam,

https://historiek.net/vietnamoorlog-oorzaken…/76855/

Cuba, Nicaragua, overal zaten de Marxistische rebellen.

Japan 18e tot 20e eeuw.

Japan heeft een lange roerige en gewelddadige geschiedenis. In 1889 werd onder premier Hirobumi Ito een grondwet ingevoerd, gebaseerd op de Duitse grondwet, die tot de Tweede Wereldoorlog van kracht zou blijven. Er werd een nieuw leger opgebouwd, met behulp van Engelse, Franse en Duitse adviseurs.

Japan groeide in snel tempo uit tot een wereldmacht en zijn nieuwe ambities leidden tot oorlogen met China (1894-1895) en Rusland (1904-1905), waarbij het Korea (vanaf 1910 een Japanse kolonie), Taiwan en andere gebieden veroverde. Met name de overwinning op Rusland maakte indruk: voor het eerst werd een “westers” land door een “gekleurd” land verslagen (helemaal waar was dit niet, in 1896 was Italië door Ethiopië verslagen, en in de 17e eeuw hadden de Chinezen Nederland uit zijn kolonie Formosa verdreven).

Foto: Grootste omvang van het Japanse Keizerrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog

Duitsland en WOII

De Tweede Wereldoorlog (1939-1945) was het tweede conflict op wereldschaal in de twintigste eeuw. Deze oorlog heeft verschillende oorzaken. Een van de belangrijkste oorzaken was het verlies van het Keizerrijk Duitsland in de Eerste Wereldoorlog, wat tot grote veranderingen leidde in de jaren daarna. Maar niet alleen in Duitsland zijn er oorzaken te vinden, het Japanse Keizerrijk heeft met zijn imperialistische gedachten veel dreigingen veroorzaakt. Het hoogtepunt hiervan was de Tweede Chinees-Japanse Oorlog vanaf 1937. Ook de houding van de internationale gemeenschap en het agressieve gedrag van Italië was op hun beurt een belangrijke oorzaak.

De opkomst van Adolf Hitler en het Derde Rijk.

Duitsland stond begin 20e eeuw aan de vooravond van grote veranderingen. De macht van de Habsburgse Vorsten was uitgespeeld, democratie in de Republiek van Weimar stond nog in haar kinderschoenen en werd argwanend en vijandig bekeken door de meeste Duitsers, die met heimwee naar de verloren monarchie en hun Koninklijke vorsten terug verlangden. De Republiek van Weimar werd onder een ongelukkig gesternte geboren en had tijdens haar 14-jarig bestaan veel vijanden en weinig echte vrienden.

Duitsland zat in een diepe identiteitscrisis. De regering in de Republiek van Weimar was verscheurd door extreem rechts en extreem links, het lot van   miljoenen Duitsers werd genegeerd  men liet de situatie maar op zijn beloop. De economische situatie was desastreus, mede door de enorme verplichte herstelbetalingen als gevolg van het Verdrag van Versailles na WOI.  Het land kreeg de Alleinschuld van de oorlog toebedeeld en werd gedwongen een vernederend vredesverdrag te tekenen. De kiem voor een nieuw conflict was gelegd.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s