Conflicten teller

“Oorlog is de motor van vooruitgang” is een bekende uitspraak die zowel verschrikkelijk als waarheidsgetrouw is. Eindeloze oorlogen en conflicten hebben de wereld voortdurend geschokt. Sommige oorlogen zijn al lang in de geschiedenis verdwenen, andere zijn nog vers in het geheugen en weer andere gebeuren.

Vandaag bieden we je een korte rondleiding door de meest bloedige oorlogen in de geschiedenis, die miljoenen levens heeft geëist. We verdelen de slachtoffers niet in civiel en militair, maar geven het totale aantal aan. Overigens is het exacte aantal slachtoffers van veel conflicten nog steeds niet te noemen één historicus.

https://nl.iiug2017.org/7411-top-10-most-bloody-wars-in-history.html

Dat het in Gaza niet goed gaat weten we, en van de Oekraïne weten we het ook. Maar er zijn veel meer plaatsen waar wordt gevochten. De (in)complete lijst van de vergeten oorlogen.

Een overzicht van de recente meest bloedigste conflicten. In tientallen (53) landen heerst nog (burger)oorlog.

Slachtoffers sinds 1948, de oprichting van de staat Israel.

Afghanistan- Rusland. 1979-1989. 600.000 – 2000.000

Afghanistan- Amerika 2001-2021. 35.000 (VN schatting) -170.000

Bangladesh:  1,4 a 2 miljoen

Biafra (Nigeria) 1967-1970: 1 a 3 miljoen

Birma: ca 500.000

Bosnie 1995-1995: 100.000-140.000

Colombia: 220.000

Congo: 5.4 miljoen

Guatemala 1960-1994 140.000 a 200.000

Indonesie: 400.000 a 600.000

Israël Palestina: 90.000

Irak Saddam Hoessein: 1 miljoen

Irak/Iran oorlog: 900.000-1,5 miljoen (waarvan ca 500.000 als gevolg van de sancties door de VN). Irak, etnische geweld: 500.000-1000.000

Jemen burgeroorlog: 250.000

Libanon 1975-1990: 130.000-250.000

Syrie 2011-2022: 500.000

Soedan: 1,9 miljoen

Somalië burgeroorlog:  400.000 a 550.000

Tsjetsjenië 2 burger oorlogen: 80.000-300.000

AFGHANISTAN.

DE SOVJET-INVASIE VAN AFGHANISTAN

De Sovjet-invasie van Afghanistan begon in de nacht van 23 op 24 december 1979. De Sovjets bleven daarop ruim negen jaar in het Centraal-Aziatische land om de communistische pro-Sovjet regering te steunen tegen de opstand van de islamitische Moedjahedien. Door het gebrek aan succes van het Rode Leger wordt deze oorlog ook wel eens omschreven als de ‘Vietnamoorlog van de Sovjet-Unie’. Verliezen Rode leger: 15000. Moedjahidien: 90.000 Burgers: 600.000- 2000.000. (Schatting)

Amerikaanse inval.

De oorlog in Afghanistan begon in 2001 en eindigde bijna 20 jaar later, in 2021. De oorlog in Afghanistan was een direct gevolg van de aanslagen van 11 september op meerdere doelen in de Verenigde Staten. Het was de langste oorlog waaraan de Verenigde Staten heeft deelgenomen.

Sinds 2001 zijn in totaal 2.312 Amerikaanse militairen in Afghanistan omgekomen. Dat is inclusief 2.218 militairen die stierven tijdens de oorspronkelijke gevechtsmissie, bekend als Operation Enduring Freedom, en de 94 militairen die zijn gestorven sinds de oprichting van de trainingsmissie, bekend als Operation Freedom’s Sentinel, eind 2014.

Met de toename van het aantal troepen in 2009 steeg ook het aantal Amerikaanse dodelijke slachtoffers aanzienlijk: tussen 2009 en 2012 stierven 1.534 Amerikanen in Afghanistan. Sinds 2001 zijn er 20.066 Amerikaanse militairen gewond geraakt in Afghanistan.

Het aantal burgerdoden in de oorlog in Afghanistan is gebaseerd op schattingen die variëren van 35.000 tot 40.000. Een project van Brown University schatte 43.000 burgerdoden en een vorig jaar verschenen rapport van de Verenigde Naties schatte dat vóór de toename van het geweld na de overeenkomst tussen de VS en de Taliban naar schatting 35.518 burgers waren gedood van 2001 tot 2019.

https://abcnews.go.com/Politics/us-troops-prepare-pull-war-afghanistan-numbers/story?id=77050902

“Afghanistan heeft nooit een volledige telling gehouden en het is dus moeilijk om het aantal slachtoffers in het land te meten sinds het uitbreken van de gevechten. De beste beschikbare schattingen geven aan dat ongeveer 1,5 miljoen Afghanen vóór 1992 zijn gedood —, hoewel het aantal dat tijdens gevechten is gedood en het aantal dat als indirect gevolg van het conflict is gedood, onduidelijk blijft. De slachtoffertarief na 1992 is nog minder nauwkeurig. Vele duizenden werden gedood als direct gevolg van factiegevechten; honderdduizenden gevangenen en burgers werden geëxecuteerd door tribale, etnische of religieuze rivalen; en een groot aantal strijders — en sommige niet-strijders — werden gedood tijdens het Amerikaanse offensief. Bovendien stierven tienduizenden door verhongering of door een verscheidenheid aan ziekten, waarvan er vele in minder moeilijke tijden gemakkelijk konden worden behandeld, en honderdduizenden werden gedood of gewond door de velen landmijnen in het land. ( Afghanistan was tegen het einde van de 20e eeuw een van de zwaarst gedolven landen ter wereld, en enorm hoeveelheden niet-ontplofte munitie bezaaid op het platteland. ) 

Bron: https://www.britannica.com/event/Afghan-War

Algerije: Enkele jaren na de oprichting van de Staat Israël begon een nieuwe onafhankelijkheidsoorlog tussen 1954-1962. Slachtoffers: 600.000 tot 1000.000. Algerijnse burgeroorlog 1991-2002: 100.000.

Armenië/Azerbeidzjan

Het conflict is een uitloper van het uiteenvallen van de Sovjet-Unie begin jaren 90. Net als de andere lidstaten riepen Armenië en Azerbeidzjan toen de onafhankelijkheid uit. Meteen was er betwisting over het gebied Nagorno-Karabach, een streek die binnen Azerbeidzjan ligt, maar vooral bewoond wordt door Armeniërs. Het kwam tot een oorlog met duizenden doden waarbij Armenië Nagorno-Karabach en een corridor naar Armenië kon veroveren.

Birma/Myanmar.

De burgeroorlog in Birma wordt als een van de langstlopende burgeroorlogen in de wereld beschouwd. De Britse koloniale periode eindigde toen de Japanners in de Tweede Wereldoorlog het land veroverden. Nadat Japan verdreven was, begonnen onderhandelingen over onafhankelijkheid tussen Myanmar en Groot-Brittannië. Direct na de onafhankelijkheid begonnen communistische rebellen een opstand tegen de regering. Daarnaast pakten de Karen, een etnische minderheid in het land, de wapens op om te strijden voor een autonome staat. In 1962 vond er een militaire coup plaats. Hierop volgde een uitbarsting van geweld. Veel etnische groepen in de grensgebieden rebelleerden en in het hele land braken gevechten uit. In 1988 kwam Myanmar internationaal in het nieuws. Honderdduizenden mensen gingen de straat op in een demonstratie tegen het regime. Deze opstand werd bloedig neergeslagen, met duizenden doden tot gevolg. Een jaar na deze opstand veranderde de regering de naam van het land, wat sinds de onafhankelijkheid Birma of Burma had geheten, in Myanmar. Tot op de dag van vandaag zijn er groepen actief die vechten tegen het regime. Er wordt geschat dat er sinds 1948 ongeveer een half miljoen mensen zijn omgekomen bij het geweld.

BURKINA FASO: Snelst groeiende humanitaire crisis. Geplaagd door toenemende droogte en opkomende gewapende extremistische groeperingen zakt Burkina Faso in een steeds diepere humanitaire crisis. Uit frustratie over oprukkende terroristische bewegingen grepen militairen in Burkina Faso de macht.

Twee maanden geleden heeft Jamaat Nusrat al-Islam wal Muslimin (JNIM), een tak van Al Qaida in de Sahel, het dorp omsingeld en alle mannen en jongens ouder dan twaalf jaar vermoord.

https://www.mo.be/analyse/qa-hoe-vredig-burkina-faso-ten-prooi-valt-aan-extremistisch-jihadisme

Colombia.

Het Colombiaanse gewapende conflict was lange tijd de langstlopende actieve burgeroorlog ter wereld. Het begon officieel in 1964 met de oprichting van twee guerrillabewegingen, maar het geweld was al lang geleden begonnen. Na talloze mislukte pogingen werd in 2012 een succesvol vredesproces opgestart tussen de Colombiaanse regering en de FARC met een definitieve overeenkomst die in november 2016 werd ondertekend. De gesprekken tussen de Colombiaanse regering en een tweede guerrillaorganisatie, de ELN, zijn aan de gang in 2018. Slachtoffers sinds 1964: 220.000

Congo.

De eerste Congo-oorlog.
In 1996 vielen Rwanda en Oeganda het oosten van de DRC binnen in een poging de resterende daders van de genocide uit te roeien.
Een coalitie bestaande uit de Oegandese en Rwandese legers, samen met de Congolese oppositieleider Laurent Désiré Kabila, versloeg uiteindelijk dictator Mobutu Sese Seko.
Laurent Désiré Kabila werd president in mei 1997 en beval in 1998 de Rwandese en Ugandese troepen het oosten van de DRC te verlaten uit vrees voor annexatie van het mineraalrijke gebied door de twee regionale machten.
De regering van Kabila kreeg militaire steun van Angola en Zimbabwe en andere regionale partners.
De tweede Congo-oorlog
Het daaropvolgende conflict is vaak de wereldoorlog van Afrika genoemd, met negen landen die elkaar bevochten op Congolese bodem. Volgens het International Rescue Committee  kostte het conflict sinds 1998 aan ongeveer 5,4 miljoen mensen het leven, de meeste slachtoffers stierven als gevolg van honger en ziekte. Miljoenen anderen vluchtten voor het geweld.

DEMOCRATISCHE REPUBLIEK CONGO

Het oosten van de Democratische Republiek Congo kampt al ruim twintig jaar met gewapende conflicten.

https://cvandaag.nl/83697-geweld-in-congo-laait-op-minstens-100-doden-door-islamitisch-terreur?viacip=true

ETHIOPIË.

Aanhoudende islamitische conflicten in Tigray en aangrenzende regio’s hebben Ethiopië tot oorlogsgebied gemaakt.

Guatemala:

De Guatemalteekse Burgeroorlog was een burgeroorlog in Guatemala, tussen de regering en verschillende linkse rebellengroepen. Deze kregen de steun van de inheemse Maya-bevolking (o.a. Ixil) en arme boeren. De oorlog woedde van 13 november 1960 tot 29 december 1996.

De regeringstroepen van Guatemala werden later veroordeeld wegens genocide op de Maya-bevolking, en wegens wijdverbreide schendingen van de mensenrechten tegen burgers. Er vielen 150.000 à 200.000 doden, 45.000 mensen (hoofdzakelijk Maya) blijven vermist.

JEMEN

In Jemen woedt sinds 2015 een burgeroorlog. De overheid, gesteund door een door Saudi-Arabië geleide coalitie, strijdt tegen sjiitische Houthi-rebellen en diverse extremistische partijen. De Houthi’s zijn bondgenoten van de sjiitische beweging Hezbollah en Iran en streven naar meer autonomie in het noorden van Jemen waar ze lang de macht hadden.

De Houthi’s zijn anti-westers. 

De Houthi’s zijn bondgenoten van de sjiitische beweging Hezbollah en het anti-westerse Iran. Iran ontkent de Houthi’s financieel en militair te steunen, maar de autoriteiten van Jemen hebben in het verleden wel schepen met Iraanse wapens onderschept.

Een andere partij die op zoek is naar meer macht in Jemen is de Jemenitische versie van de Moslim Broederschap: al-Islah. Deze soennieten staan lijnrecht tegenover de sjiitische Houthi’s. 

Op 25 maart 2015 voerde een door Saudi-Arabië geleide coalitie boven Jemen luchtaanvallen uit tegen de Huthi-militie. Hiermee werd het gewapende conflict tussen beide partijen verder aangewakkerd. Sindsdien heeft het conflict zich over het hele land verspreid. Er zijn gruwelijke mensenrechtenschendingen begaan, evenals oorlogsmisdaden, waardoor burgers ondraaglijk lijden.

LIBIË.

In de praktijk kon Kaddafi Libië gezien worden als een dictatuur, met Kaddafi aan het hoofd en geholpen door een kleine kliek van militaire en politieke ambtenaren. Libië werd beschuldigd van grootschalige schendingen van de mensenrechten en door de overheid gesponsord terrorisme. Na de dood van Kaddafi brak een chaotische periode aan voor het land. Hoewel in juli 2012 de eerste vrije verkiezingen werden gehouden, beperkt het centrale gezag zich tot het noorden van het land. Vooral christenen moeten het ontgelden en komen steeds sterker onder druk te staan. Tijdens de eerste vergadering van het Libische parlement kreeg een vrouw zonder hoofddoek opdracht de zaal te verlaten. Interim-president Mustafa Abdel Jalil benadrukte in een toespraak dat de sharia de basis dient te zijn van de nieuwe grondwet.

7000 militairen, burgers en buitenlandse ex-huurlingen die voor Qaddafi hebben gevochten worden vastgehouden in de gevangenissen van de regering. Volgens Amnesty International vinden er op grote schaal martelingen en executies plaats van diegene die als vijanden van de nieuwe regering worden gezien.

In september 2012 werd de Amerikaanse ambassadeur Chris Stevens bij een aanslag gedood. Volgens sommigen is deze aanslag gepleegd door  Qaddafi-aanhangers die ook verantwoordelijk worden gehouden voor andere opstanden. De groep zou bestaan uit 90.000 strijders en claimt de steun te hebben van de meerderheid van de Libische bevolking.

Sedertdien is het land zowel politiek, etnisch als religieus diep verdeeld. In 2016 waren er op bepaald moment drie regeringen (waarvan twee in Tripoli en één in Tobroek die de soevereiniteit over het land opeisten.

MALI.

De Malinese burgeroorlog is sinds januari 2012 een veelzijdig conflict in het West-Afrikaanse land Mali, waarbij verschillende islamistische en nationalistische rebellengroeperingen in Noord-Mali (Azawad) het regeringsleger en elkaar bestrijden, en sinds januari 2013 een internationale interventie door Frankrijk en de ECOWAS plaatsvindt ter ondersteuning van de Malinese regering.

De Malinese burgeroorlog begon op 16 januari 2012 toen een gelegenheidsverbond van Toeareg-rebellen en Arabische islamistenstrijders, deels afkomstig uit het leger van Moammar al-Qadhafi dat tijdens de Libische revolutie van 2011 uiteenviel, een gewapende opstand lanceerde tegen de regering van Mali. Aanvankelijk werkten de Toeareg-rebellen, hoofdzakelijk bestaande uit de MNLA, samen met de islamisten van onder andere Ansar Dine en AQIM, om Noord-Mali te veroveren op het regeringsleger, dat veel slechter bewapend bleek en door de opstandelingen werd teruggedrongen.

Ansar Dine: een islamistische groepering van Arabieren en Toeareg, die de sharia in heel Mali willen invoeren. Ze zijn tegen de onafhankelijkheid van Azawad, en streven naar een zuiver islamitische staat zonder afgoderij.

AQIM: heeft soortgelijke aspiraties als Ansar Dine en heeft banden met Al Qaida

MOJWA of MUJAO (Beweging voor Eenheid en Jihad in West-Afrika): islamistische groepering die ook de sharia wil invoeren. Ze zijn sterk anti-nationalistisch.[3]

Ansar al-Sharia: een islamistische groepering.

Boko Haram: een islamitische groepering.

MYANMAR.

Op 1 februari 2021 pleegde het leger in Myanmar een staatsgreep. Raar, want het was al aan de macht. Hoe zit dat? Myanmar was lang een Britse kolonie die ook bekend was onder de naam Birma. In 1962 greep het leger er de macht onder leiding van generaal Ne Win. Tot 2011 regeerde het met harde hand. Onder de junta was het met de mensenrechten slecht gesteld in Myanmar: er waren veel politieke gevangenen, er werd gemarteld, er was dwangarbeid, er waren kindsoldaten, er was geen vrijheid van meningsuiting, en er woedden oorlogen met etnische minderheden in het land. Kritiek op de regering werd hard afgestraft, maar zorgde er niet voor dat mensen stil bleven.

Op 25 augustus 2017 begon het leger van Myanmar een gewelddadige operatie tegen de Rohingya-bevolking in het noorden van de staat Rakhine. Dit resulteerde in ernstige misdaden onder internationaal recht, platgebrande dorpen en dwong honderdduizenden mensen naar Bangladesh te vluchten.

‘Deze herdenkingsdag is een schokkende herinnering dat er nog steeds geen enkele hooggeplaatste militair uit Myanmar is vervolgd voor de gruwelijke geweldscampagne tegen de Rohingya’, zegt Ming Yu Hah van Amnesty International.

https://www.nu.nl/buitenland/6181254/een-jaar-na-de-staatsgreep-lijkt-myanmar-in-een-burgeroorlog-af-te-glijden.html

 

MOZAMBIQUE.

Een nieuw strijdtoneel van jihadistisch extremisme, in de provincie Cabo Delgado, maakt Mozambique in 2021 een van de meest zorgwekkende landen.

NIGERIA

Het Shariaconflict in Nigeria (1999–heden) ontstond toen verschillende Noord-Nigeriaanse deelstaten (waar de bevolking merendeels moslim is) de sharia invoerden, in weerwil van Nigeria’s seculiere grondwet en de overwegend in het zuiden wonende christelijke minderheid (ca. 45% van de totale bevolking). Vanaf 2000 braken er christen-moslimrellen uit in meerdere gemengde steden met vaak honderden en soms wel duizenden doden tot gevolg. Het conflict wordt vaak omschreven als (op weg naar) een godsdienstoorlog. Boko Haram werd uiteindelijk de belangrijkste islamistische beweging die de sharia in heel Nigeria wil invoeren en sinds 2009 een gewapende opstand tegen de federale (door christenen gedomineerde) regering voert om een islamitische staat te vestigen. De afgelopen 20 jaar werden bv al 100.000 christenen vermoord door moslim extremisten.

https://www.wimjongman.nl/nieuws/2020/christelijke-zwarte-levens.html

Alleen in 2012 al 102.000 christenen vermoord. https://www.rd.nl/artikel/482276-meer-dan-100-000-christenen-vermoord-in-2012

SOMALIË

In Somalië heersen al jaren spanningen tussen Noord en Zuid. De oorlog begon zo’n dertig jaar geleden. De UIR (Unie van Islamitische Rechtbanken) sloot vrede met de voorlopige regering, maar radicalere groeperingen zoals Al-Shabaab en Hizbul Islam splitsten zich af en zetten de strijd voort. De eeuwige oorlog in Somalië: dit is hoe het land een uitvalsbasis van terroristen is kunnen worden.

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/01/15/de-eeuwige-oorlog-in-somalie-dit-is-hoe-het-land-een-uitvalsbas/

SYRIË

De Syrische Burgeroorlog, (2011-2022) eerder bekend als de Opstand in Syrië, begon als een gewapende opstand en protesten van diverse groepen en fracties onder de bevolking van Syrië. Zowel de democratische oppositie en achtergestelde verarmde provinciale soennieten als politieke islamisten, salafisten en andere radicaal-soennitische strijders kwamen in opstand. De regering van de Syrische president Bashar al-Assad zette hard in om de gewapende opstanden neer te slaan .De protesten begonnen op 26 januari 2011, toen een politieagent een man in het openbaar aanviel in de “Al-Hareeka-straat” in het oude Damascus. De man werd direct daarna gearresteerd, als gevolg hiervan riepen demonstranten op tot de vrijheid van de gearresteerde man. Al snel werd er een ‘dag van woede’ vastgesteld voor 4–5 februari, maar het verliep rustig.[bron?] Op 6 maart arresteerden de Syrische veiligheidstroepen ongeveer 15 kinderen in Daraa, in het zuiden van Syrië, voor het schrijven van slagzinnen tegen de regering. Al snel braken protesten uit over de twee arrestaties. De grootschalige protesten begonnen daar officieel op 15 maart 2011. De opstand werd beïnvloed door de andere protesten en opstanden in de regio, die bij elkaar de Arabische Lente worden genoemd, en was ongekend voor het land. De betogers vroegen om politieke hervormingen, een einde aan de overheersing van de Ba’ath-partij, meer burgerrechten en het einde van de noodtoestand die al sinds 1963 bestond. De opstand nam gaandeweg allerlei vormen aan, met marsen en hongerstakingen. Slachtoffers: Ruim 500.000 volgens het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten.

ZUID-SOEDAN

De huidige Zuid-Soedanese burgeroorlog is geworteld in de buitengewoon conflictrijke geschiedenis van het in 2011 onafhankelijk geworden land.

De onafhankelijkheidscrisis in Zuid-Soedan tegen de islamitische overheersing en terreur houdt al tien jaar aan. Het land wordt constant geteisterd door geweld van groeperingen die het nog steeds niet eens zijn met de onafhankelijkheid – of juist wel.

Het olierijke, etnisch diverse en in meerderheid christelijke en animistische zuiden vreesde oplegging van de Islam en de Arabische cultuur door het noorden.

Die angst leidde in 1955 na een opstand van zuidelijke legerofficieren tot een burgeroorlog, die in 1972 eindigde met een akkoord waarin Zuid-Soedan beperkt zelfbestuur kreeg.

https://www.nu.nl/dvn/4107857/u-moet-weten-burgeroorlog-in-zuid-soedan.html

Waar ging het mis?

Op 9 juli 2011 kiest de bevolking van Zuid-Soedan unaniem voor onafhankelijkheid. Aan een 22 jaar durende oorlog tussen de islamitische machthebbers uit het noorden van Soedan en een verzameling rebellengroepen uit het overwegend zwarte zuiden, is een einde gekomen. Westerse landen hadden hier jaren voor gewedijverd en klappen verheugd met de nieuw gekozen leiders mee. 

Toch waren de vooruitzichten toen al slecht. Zuid-Soedan had niets. Geen overheidsapparaat, infrastructuur, onderwijs, gezondheidszorg, of banken. De politieke leiding bestond uit voormalige krijgsheren die in de oorlog voor meer doden hadden gezorgd in onderlinge gevechten, dan in de strijd tegen het noorden.

https://decorrespondent.nl/2754/in-zuid-soedan-is-vrijheid-vrede-en-democratie-vooralsnog-ijdele-hoop/197638056-2f9a0150

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s